“Baktığım her yerde sen, bildiğim tek evim sensin...”
Kalabalığın ortasında göz göze geldik, bilmiyordum ki o bakış koca bir ömrün başlangıcıymış.
Sadece ikimizin bildiği küçük dünyamız. Ona bakıp gülerdik, tüm dertleri unuturduk.
Bileğine her taktığımda gözlerindeki ışığı görürdüm. Her parçada bir anımız saklı.
Her sabah senin mesajınla uyanmak, her gece "huzurlu olalım" demek... En çok onları özledim.
“Ne zaman bir yerde çalsa, bir sabah telefonuna baksan, aklına gelen ilk şey ben olayım istedim. Beni hatırla...”
Yazdıklarını yalnızca ben okuyacağım. İçinden ne geçiyorsa, bir tek kelime bile olsa...